Yaşam, benim için bir tiyatro biçimidir.

delikanlı düşünce
alıyor onu böyle bitik
dipsiz bi düşünce
üzerinde uzun uzun
kara kara
utanç utanç
senelerce
yazık yazık
düşününce
anlıyor nihayet,
anlıyor ki
ışık, karanlıkta güzel
nihâvend, la brea’da
elin, elimde güzel
elin elinde değil
hayat, ölümde güzel
ege sigarası, pasifik’e karşı
gözün, sözümde güzel
güzün gözünde değil

gene de alıyor insanı
delikanlı bi düşünce;
dost ayakta güzel velakin
çok çirkinleşiyor düşünce

sustum kaldım içime baka baka derken
ezelden bir aşkadaş günümü aydınlattı
yüreğime aka aka
her harfiyle yaka yaka
beni bana anlattı
güldürdüğünden çok ağlattı
dedi ki;
“kendini, kendine hatırlat-
çık o eteğin altından
bırak, yüzünü okşayan bilsin
kalkabiliyosa altından.
ama sen uğursun şanssın
bırak kalbini anlayan sevsin
ne olur sen sen ol eğme yüzünü
bir an evvel kendini kendine hatırlat ve
çık o eteğin altından!”

“öyledir zaman denen zalım, anlaman lazım
silah çalışmaz olur, gerek kalmaz, böyledir hayat
nasıl ki vurur gün gelir insanı en olmadık yerinden kelekler
nasıl ki zorlasan da olmaz kısa ömürlüdür o minik kelebekler
nasıl ki, kader, yârin yanağındaki yaş olup sırasını bekler
nasıl ki vazonun boşluğunu en çok hatırlatan şeydir çiçekler
öyledir zaman denen zalım, alışman lazım.”

alışmam lazım..?

“sen başkasın, cansın
bırak sana başkası olan başkasına kansın
hüzünlü yüzün, ağlamaklı sıfatın ile
sen ancak tanıyabilene yârsın
şiirlerini herkes anlamaz, iplemez amma
bi sevmeyi bilene yararsın
geri kalanını takma kafana
sen onları, olamayanları, olamayacakları
yazmazsan sadece aptal hileli bir zarsın”

işte o an
tam o an
alıverdi beni bir düşünce;
tam o an yani
sen düşümden düşsen mesela düşüncesi
neydin ki sen onca yalandan sonra
bulunmaz mıydı bi masumiyet zarifesi
ele güne
ona buna
boşu boşuna
sora sora

“kendini kendine, nefesini nefsine, özünü sözüne hatırlat
unutma, sustuğun sesin, başkalarının anca hevesidir.
ardında bıraktığın her koltuk mutlaka bir götün rahatı,
küstüğün harcadığın saatler ölecek olanın inancıdır.
hiç bir şey yoksa kendini bu sevimli yalana inandır
gülümsemeyi unuttu herkes, herkes kavgada, herkes yolunda
iki güzel laf et bari gülelim, bu zaten yokluğunun kinayesidir.
gerçek dediğin şey kimsenin zikinde değil,o kadar da takma kafana
gerçek dediğin, alt tarafı, paralel evrenlerin kesişme kümesidir”

alışman lazım!

Londra’nın arnavut kaldırımlı tarlalarında
Amber Heard’ün arkasından kalakalan
Billy Bob Thornton abime saygıyla…